آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 2489
 بازدید امروز : 16
 کل بازدید : 93345
 بازدیدکنندگان آنلاين : 4
 زمان بازدید : 0.6396

 

گیاهان دارویی در طول تاریخ همیشه با انسان قرابت خاصی داشته و آثار دارویی و موارد استفاده آن بر هیچ کس پوشیده نیست. در حقیقت دانش استفاده از گیاهان به قدمت تمدن و فرهنگ بشری بوده و همگام با آن متحول شده، پیشرفت نموده و به تکامل رسیده است. بدین ترتیب بشر اولیه با توجه به اصل تجربه و خطا به خواص گیاهان پی برده، آن را به نسل های بعدی سپرد. دانشمندان ایران، هند، چین، یونان و روم باستان دانسته های خود را بدان افزوده و طی یک زمان طولانی در اروپا، دانشمندان اسلامی آن ها را جمع آوری و به زبان عربی که زبان علمی آن روز دنیا بود، ترجمه و از گزند حوادث مصون داشتند. بروز آثار سوء حاصل از استفاده مواد شیمیایی و سنتز شده در نیمه دوم قرن بیستم و انتشار روزافزون مقالات علمی در این مورد موجب هراس دانشمندان گشته و راه چاره را بازگشت به طبیعت و استفاده مجدد از مواد گیاهی و طبیعی دانستند. تلاش محققین و دانشمندان در این زمینه به قدری گسترش یافت که قرن بیست و یکم را قرن بازگشت به طبیعت و استفاده از گیاهان در درمان نام نهادند. امروزه ما شاهد گسترش روزافزون تحقیقات در زمینه گیاهان دارویی بوده و روز به روز عرضه داروهای جدید گیاهی ابعاد گسترده تری می یابد. با رونق استفاده از مواد گیاهی و طبیعی توجه به منابع علمی دانش فارماکوگنوزی و گیاه درمانی هم از اهمیت ویژه ای برخوردار شده است. باتوجه به اینکه کشور بزرگ و وسیع ما از لحاظ آب و هوا، موقعیت جغرافیایی و زمینه رشد گیاهان دارویی یکی از بهترین مناطق جهان محسوب می گردد و متجاوز از 600 گونه گیاهی اندمیک از خانواده های مختلف در ایران روئیده می شود. بر اساس همین فلور غنی، استفاده از گیاهان دارویی و مواد طبیعی از دیرباز در کشور ما معمول و اسناد و مدارک معتبر و متعددی در مورد استفاده از گیاهان در درمان بیماری ها از ادوار مختلف تاریخ، قبل و بعد مسیح موجود است. این مهم به عنوان نشانه ای از بازگشت به خود، مورد توجه محققین و علاقه مندان به طب سنتی و گیاه درمانی قرار گرفته است و امروزه در مراکز دانشگاهی و گروه فارماکوگنوزی تحقیقات گسترده و ارزنده ای در این زمینه انجام و در حال گسترش می باشد.

 

دوشنبه ٢٩ آبان ١٣٩٦